De botanische tuinen van Schloss Trautmannsdorff en Levico Terme

- we zitten nu in Grado, Merano was woensdag -

Bij het ontbijt prijkt op onze dinertafel van gisteren ons kamernummer 310. We zijn na een dag gearriveerde gasten! De koffiedampen drijven al vanaf een uur of zeven uur langs ons balkon drijven, dus ik lust wel een bakkie.

De tuinen van Schloss Trautmannsdorff liggen in Merano, en zijn in de huidige vorm nog van dit millennium. We dachten daar even in twee uurtjes klaar te zijn, en dan door te stomen naar Grado, achter Venetie.

Maar de zonovergoten steile terassen, de vele thema-tuinen en andere geinige features
zorgen ervoor dat we pas aan het einde van de middag weer in de auto stappen.



'palmenstrand met echt zand'

Merano ligt weer in de zon te bakken. We boffen maar, als moderne toeristen, met de geneugten van vroeger, en ook airco in de auto.

　
'Keizerin Sissi, die samen met Marca even een boekje zit te lezen'

'Cope with a Slope'

'Een stukje wereldkaart in granietvloer'

We zitten nu op het balkonnetje bij onze kamer in Hotel Dolomiti in Levico Terme. De Alpen zijn nog steeds niet uit zicht. We zitten op de begane grond, en achter de balustrade begint
de ruime tuin, met een strook bos, een strook groente een tomatenkas en loslopende kippen.

Aan de andere kant van het hotel is het zwembad; de gemiddelde leeftijd aldaar zou dramatisch dalen, mochten wij ons geroepen voelen tot verpozing aldaar.

We hebben al kennis gemaakt met de serveersters, een Chinees meisje dat alleen chiau
kan zeggen (behalve natuurlijk vloeiend Chinees), en een local, die drie woorden Engels en zowaar vijftien woorden Nederlands in haar buitenlandse vocabulair heeft. Haar boyfriend is from Zwolle you know.

Het diner is niet fancy, maar wel overvloedig en lekker. Er is geen kaart, maar je mag - na het slabuffet - kiezen voor soep of pasta, vlees of meloen met ham, en ijs of taart. En niet zeuren, er zijn dertig gasten per serveerster. Niemand zeurt.

Na het eten haalt onze Chinese serveerster de schaaltjes parmezaanse kaas op met een vriendelijk Chiau, en de plaatselijke dame roept: goeienacht!, met een Doeiii! als uitsmijter.

Ik zal dit verhaal deponeren in de ideenbus van het Hilton.