Celiberti en Belluna

We ruimen de maisonette op, poetsen het sanitair, en vegen het balkon aan. Met wat passen en meten past alle warang weer in de auto (bagage heeft de neiging nogal uit te dijen in de loop van een reis) en we gaan op weg naar Passariano. Daar ligt Villa Manin, het buitenpaleis van de laatste Doge van Venetie. Het ook voor een paleis nogal groot en imposant.

Hier had Napoleon tijdens zijn Italie-campagne zijn hoofdkwartier. Zijn vertrekken zijn te bezoeken, maar dat kan alleen in combinatie met een kaartje voor de overzichtstentoonstelling van Celiberti, een blijkbaar beroemde Italiaanse moderne schilder. Vooruit dan maar.
Nou, Celiberti blijkt toch een stuk interessanter dan het kamertje van Nappie. Wij hadden nooit van de goede man gehoord. Maar hij is helemaal in staat om een flink paleis te vullen met moderne abstracte kunst, en onze aandacht te vatten en vast te houden.
In het trappenhuis hing een werk van zeker drie (b) bij twaalf meter (l), een soort gordijn, met allerlei patronen erop gespat en gerold Vermoeden we), in prachtige kleuren. Sommige werken zou ik best thuis willen hebben hangen. Dat zegt wel wat over appreciatie.
We mogen niet fotograferen binnen, dus geen plaatjes hier. Als je toch nieuwsgierig bent, googelen helpt.

We lopen ook even de achtertuin in (nou, even, de tuin is hectaren groot). Daar is een formatie stuntstraaljagers aan het werk, met formatievliegen en rookbanen. Uiteraard in de kleuren van de Italiaanse vlag.

 

We hoopten vandaag tot in Bellune te komen, en dat lukt ook wel, het zijn niet veel kilometers. Echter een hotel met vrije kamers is niet te krijgen om de een
of andere reden. Zodat we terecht komen in Nogherazza, een rustiek conferentieoord een stuk buiten Bellune met nog plaats voor ons.
De bijbehorende trattoria serveert lekkere hapjes: meloen met ham, gevulde crespelle (pannekoekjes) en paperdelle met funghi porcini.
Al met al een leuk dagje.